Góry Bez Granic

Majówkę czas zacząć stwierdziłem, że trzeba jechać za granicę, bo u nas szaro, brzydko, zimno...
Padło na Maníny w Sulowskich Wierchach, a zaczynamy w Plevník-Drienové, aby zajść Małego od tylca.

Część I - Veterná Bašta zmusiła nas do odwrotu

Ruszamy, Mały Manin przed nami, widoczna formacja skalna Veterná Bašta (Wietrzny Bastion)



Lasy na Słowacji są bardziej zielone.



Podchodzimy pod skały. Robią wrażenie.



Razem ze mną pojawiła się grupa wspinaczy.



Oni maja swoje plany, a ja swoje... a Tobek też coś knuje



Ruszamy osypiskiem wzdłuż skał.



Wciąż robią wrażenie. Mam zamiar iść wzdłuż, a potem wyjść jak człowiek kulturalnie, a nie męczyć się jak wspinacze co nie potrafią pomyśleć.



Ale Tobi ma parcie. Tam gdzie robi się prościej idzie w górę i patrzy na mnie wymownie.



Mam do niego pełne zaufanie, skoro idzie, to znaczy że da się.



Robi się coraz stromiej, ale walczy jak lwica, aby pokazać, że nie pomylił się i na pewno da się.



Utknęliśmy. Szkoda, bo jesteśmy już wysoko i nie uśmiecha mi się schodzić. Z tego miejsca były 2 warianty w górę. Pierwszy bardzo stromy, a drugi nie wiadomo, bo nie widać za zakrętem, a żeby zobaczyć, trzeba przejść nad przepaścią.



Ruszamy stromym, po paru metrach trudne miejsce. Wypcham Tobiego w górę. Chowam aparat. Sam mam plan jakoś wyjść za nim, ale po 15 minutach kombinowania poddaje się. Liczyłem na chwyt krzaka dzikiej róży, ale czuję, że wyrywam ją z korzeniami i nie odważyłem się podciągnąć. Ale dupaka. Nie dość, ze odniosłem porażkę, to jeszcze cały się pocharowałem. Pytanie czy Tobi da radę się wycofać, czy zaufa i spadnie mi w ręce, a ja go złapię i nie spadniemy. Daliśmy radę. Zeszliśmy te parę metrów i spróbowaliśmy wariantem niewiadomym. Tobi musiał się przełamać, żeby przejść nad przepaścią.



Okazało się, że to była właściwa droga, a szczyt grzebienia skalnego był już blisko.



Teraz schodzimy wzdłuż grzebienia. Wyszliśmy na niego od lewej.



A to miejsce które nas pokonało. Dokładnie środkiem próbowaliśmy, jak widać to był już prawie szczyt, z dołu nie było tego widać. Właściwie to mnie pokonało, Tobi by wyszedł. No ale jesteśmy zespołem.



Końca nie widać. Po podejściu do krawędzi odsłaniają się kolejne poziomy.



Przestrzeń coraz bardziej się otwiera.



Tobi już nie jest taki mądry, panika w oczach.



Ale trzeba iść, jeszcze ten jeden poziom.



Koniec. Spotykam wspinaczy. Jakby tak jeszcze stanąć na tym wysuniętym cypuliku pośrodku, to mógłbym poczuć się w pełni usatysfakcjnowany.



Stoję na cypuliku jestem w pełni usatysajcjonowany i posrany. Wspinacze coś do mnie mówią, ale w obcym języku. Nie wiem o co im chodzi. Może o to, że nie mam kasku?



Okolica jest piękna. Plevník-Drienové gdzie parkuję, pośrodku droga z której zrobiłem pierwsze zdjęcie w relacji.



Widok na drugą stronę.



Zbliżenie na Sulowskie Skały.



Tobek Bobek.



Przyroda.



Veterná Bašta (Wietrzny Bastion) - cudowne miejsce!
Pora wracać w górę.



Zawsze zastanawiam się co Tobi widzi w patrzeniu się w przepaść.



Ja też patrzę



Koniec grzebienia skalnego. Pora ruszać ku następnym przygodom.



Chociaż tak po prawdzie, to wrażeń jak na jeden dzień już było wystarczająco

C.D.N.

Ostatnie twoje relacje z "nie ważnie gdzie, ważne z kim", jakieś takie spokojne były, bez pazura, takie jakby odpowiednie do "73" w nicku, a tu proszę bardzo, dramatyzm jak za dawnych dobrych czasów, choć na ile bezpieczny, to nie mnie oceniać.

Ostatnie podrygi

sprocket73 pisze:Ostatnie podrygi

Chcesz "umrzeć w boju"?

Jeszcze nie

Stoję na cypuliku jestem w pełni usatysajcjonowany i posrany. Wspinacze coś do mnie mówią, ale w obcym języku. Nie wiem o co im chodzi. Może o to, że nie mam kasku?

Nie wiem czemu ten moment - "ty z Tobim kontra spinacze w kaskach" bardzo mi przypomnialy pewien filmik. Filmik był o tym jak świetnie wyekwipowana ekipa w wypaśnej terenówce wjeżdża wyboistą drogą na jakąś wysoką przełęcz w Kirgizji czy Tadżykistanie. Dzielni zdobywcy wysiadają z auta, ocierają pot z czoła, gratulują sobie, że dali radę, opowiadają coś o rozrzedzonym powietrzu i swoich najnowszych oponach i o tym, że to była najtrudniejsza droga ich życia - i w tej chwili w tle pojawia się łada żiguli, z której wysiada lokals w klapkach, opiera się o drzwi i zapala fajkę

Nie no, nie ma co porównywać, oni naprawdę po pionowym wyłażą. A ja z pieskiem to radosna amatorszczyzna

Cześć II - Direttissima Małego Manina

Po bliższym zapoznaniu się z Wietrznym Bastionem jesteśmy już dość wysoko na Małym Maninie. Wypłaszcza się robi się spokojnie. Kierujemy się w górę.



Dochodzimy do punktu widokowego z krzyżem.



Widoczki.



Następnie idziemy dalej łagodnym grzbietem.



Na zalesiony szczyt Małego Manina.



Między drzewami coś tam z niego widać w kierunku północnym.



Pora schodzić w kierunku Wąwozu Manińskiego. Zejście nie jest już takie łagodne (widok wstecz).



Kolejny punkt widokowy. Wielki Manin a w dole Manínska tiesňava, czyli wąwóz.



Schodzimy dalej, w terenie lekko trudnym (widok wstecz). W 2017 roku schodziliśmy tędy z Ukochaną. Wtedy była to walka o życie, teraz jest całkiem spoko.



Takie niekończące się skały w lesie.



Dochodzimy do kolejnego punktu widokowego z krzyżem. Tu Ukochana też była. Pamiętam radość, że udało się tu dojść. Panikę, czy przeżyjemy. Ukochaną grożącą rozwodem. Wtedy od krzyża zrobiliśmy odwrót i zeszliśmy do Záskalie ścieżką, którą udało się znaleźć. Teraz myślałem, że też zejdę tą scieżką.



Veľký Manín już całkiem blisko. Dna wąwozu nie widać.



Tobi kontroluje sytuację. Schodzimy w dół ile się uda po skałach, na bezpieczną ścieżkę zawsze będzie można się wrócić.



Widok na stronę zachodnią.



Na wschodnią.



Widok wstecz. Pośrodku zalesiony szczyt Małego Manina. Na prawo te pierwsze wysoki skałki, na lewo krzyż.



W końcu widać dno wąwozu. Tobi zastanawia się, czy tam można zejść będąc pieskiem.



Podchodzę do tego miejsca i wygląda, że może dałoby się spróbować. Nie że na sam dół, ale trochę jeszcze by się zeszło, krawędzią skały.



Idziemy tam gdzie puszcza. Po drodze atrakcje, jaskinia.



Widok wstecz, tam na czubku byliśmy.



Pośrodku Kostolecká tiesňava - tam też się chciałem wybrać tego dnia. Szczególnie kusił mnie okap skalny Kostolecký dóm. Widać też skałę Bosmany.



Szersze ujęcie. Przede mną kolejne skały, którymi można próbować schodzić. Jeszcze kawałek powinno się udać.



Widok wstecz, to już za nami.



A to przed nami. Nie wygląda najlepiej, ale widać drogę asfaltową na dnie wąwozu. Tutaj pierwszy raz pomyślałem, że może udać się zejść na sam dół, choć brałem pod uwagę, że może się nie udać.



W każdym razie przepięknie tu. Kwiatki są.



Widoczki są.



Tylko stromo...



Wygląda to kosmicznie. Pionowe skały nad wąwozem. Raczej się nie uda zejść, ale może jak się podejdzie bliżej to jakaś droga się objawi.



Tobi radzi sobie całkiem dobrze.



No i chyba jest szansa, tym zboczem po lewej. Żeby tylko zejść do drzew...



Tu już wiedziałem, że się udało.



Zeszliśmy idealnie do środka wąwozu. Direttissima - trudne słowo. Planując wycieczkę nawet nie brałem tego pod uwagę. Dzień cudów! Jest moc!!!

C.D.N.

Kur...a oglądając tą część, to słowo kilka razy mi się wyrwało. Na żywo idąc z Tobą bym chyba wrócił z brązowymi gaciami, choć zdaję sobie sprawę z magii UWA.

Pojebało was doszczętnie

Obstawiam, że z tym osobnikiem będzie już tylko gorzej. Relacje z sielskich rejonów Jaworzna i Jury to tak na zmyłkę.

Ja już się pogubiłam w tych Twoich majówkach. 1 maja był spacer regeneracyjny w Jaworznie i Sulovskie? Chyba że majówka była kwietniówką albo w kwiecie wieku masz taką moc, że możesz być wszędzie.
Szkoda,.że Tobi nie umie robić zdjęć. Dla kontrastu chętniie bym zobaczyła Ciebie na tych skałach.

Wziąłem urlop w czwartek. Więc ta relacja jest z 30 kwietnia. Spacery regeneracyjne z 1 i 3 maja są w "nie ważne z kim".
Mam nadzieję, że wszystko już wiadome

Część III - Brutalny trawers Wielkiego Manina

A więc zeszliśmy z Małego Manina wprost do środka wąwozu. Dokładnie w miejsce, gdzie zaczyna się zielony szlak na punkt widokowy. W żyłach płynęła czysta adrenalina. Znajduje się tu cmentarz symboliczny.



Trochę powyżej można dostać się na rewelacyjny punkt widokowy. Dokładnie po tych skałach schodziliśmy parę minut temu.



Dalej ścieżka prowadzi do jaskini.



Obok której jest kolejny punkt widokowy, skąd można spojrzeć na te skały lekko z boku.



Jak do tej pory dzień wypełniony atrakcjami. Jednak to jeszcze nie koniec, bo główny punt programu to miało być wyjście bezpośrednio z wąwozu na Wielki Manin. Tym oto żlebem/dolinką. Zdjęcie w ogólnie nie oddaje stromizny.



Idziemy. Trudność polega na tym, że idzie się po ruchomych kamieniach przysypanych liśćmi. W zasadzie każdy kamień jest niezwiązany, a nie można nic zobaczyć, jak postawić nogę. Mordęga. Maksymalny wysiłek, przy minimalnym efekcie.



Nachylenie wciąż lekko rośnie, szerokość dolinki się zmniejsza, ilość liści się zwiększa. W pewnym momencie myślałem, że mi się Tobi utopi. Ja już też miałem szczerze dość.



Odbiłem więc na skały, z planem dojścia do grzbietu. Paskudne dojście. Nachylenie za duże żeby iść, podłoże niezwiązane, więc nie ma się czego chwycić. Już nawet myślałem o powrocie do dolinki.



Jakoś udało się wyjść na skalny zalesiony grzbiet. Widok na Mały Manin. Tam niedawno schodziłem.



Widok w bok, na grzbiet po przeciwnej stronie dolinki. Jeżeli mój grzbiet będzie taki sam, to nie dam rady, ale przecież wcale nie musi.



Mój wyglądał tak. Ogólnie spoko, ale cały czas miałem na uwadze, ze może pojawić się miejsce, którego nie pokonam na wprost, a obejść bokiem może się nie udać.



Widok wstecz. Najgorsze było to, że pokonywałem kolejne metry w górę, kolejne trudne miejsca i wydawało mi się, że to się nigdy nie skończy, a im byłem wyżej, tym bardziej myśl o odwrocie przerażała.



Jednak wszystko ma swój koniec, tu również zaczęło się w pewnym momencie wypłaszczać. Paradoksalnie te ostatnie metry były najtrudniejsze. Znów pojawiało się niezwiązane podłoże, niepewność kolejnych kroków. Zaczęły łapać mnie skurcze w stopach. W każdym palcu osobno, w śródstopiu. Jakby organizm odmawiał posłuszeństwa. No ale psychikę to ja mam silną, jak Psikutas bez 's'



Doszedłem do chatki, czyli udało się osiągnąć kolejny sukces. Chwila odpoczynku. Pierwszy raz usiadłem na moment od rana. Wcześniej jakoś nie było okazji.



Tobi zwiedza. Fajna chatka z pięterkiem. Strasznie mała.



Eksploruję tereny położone nad wąwozem. Jest tu mnóstwo pozaszlakowych punktów widokowych. Najlepszy widok na Mały Manin.



Skałki, którymi schodziłem. Krzyż jest u samej góry pośrodku. Zejście w prawo w dół, dokładnie linią na granicy słońca i cienia. Im niżej tym stromiej.



Teraz schodzę podobnie, skałami w dół. Tu jest całkiem przyjemnie, łagodnie, z dobrym podłożem.



Są atrakcje, okno skalne.



Zbliżenie na Sulowskie Skały.



Szerokie ujęcie właściwego szczytu Wielkiego Manina.



Tu jest naprawdę przyjemnie. Podoba mi się.



Zwiedzamy jaskinię. W środku unosi się dym, ale nie ma ogniska. Ciekawe.



Kostolecký dóm. Od kiedy go zobaczyłem wiele lat temu, planuję go zobaczyć z bliska. Nie udało się. Zawsze powodem była Ukochana, która uznawała, że nie ma czasu. Teraz nie ma Ukochanej, a znowu nie ma czasu. I tak już jestem spóźniony. Ale kiedyś go jeszcze dorwę!



Tymczasem czeka mnie jeszcze długie dojście łączkami do auta. Będę szedł dokładnie tam na wprost.



Spokojna końcówka dnia na wyciszenie.



Słońce zachodzi za Małym Maninem.



Ostatnie spojrzenie na Wielki Manin.



Wracając zacząłem zdawać sobie sprawę, że znowu przekroczyłem jakieś tam granice i byłem zadowolony.
Następnego dnia, nie mogłem zejść po schodach do piwnicy.

THE END

Sebastian pisze:

sprocket73 pisze:Ostatnie podrygi

Chcesz "umrzeć w boju"?

już takich tu mieliśmy...

przy tej chatce spotkałem czarną kozę. A w chatce są zdjęcia pewnego nieszczęśnika, co spadł w przepaść - kolejne zdjęcia są już zwłok, które wiszą podczepione do śmigłowca