Kolejny spacer regeneracyjny. Tym razem obiecałem Ukochanej zabrać ją na Tulipanową Polankę w nagrodę za dzielną postawę dnia poprzedniego. Ukochana powiedziała, że tak ją wszystko boli, że nie jest w stanie podnieść rąk do góry... po czym aby udowodnić swoje słowa, podniosła ręce do góry. Skomplikowana logika kobiet.
Ale nieważne, idziemy. Wymyśliłem, że same tulipany to za mało i trzeba się przespacerować po okolicy.
Okolica urokliwa. Cieki wodne.
Łączki.
Głównie rozległe pola z hydrantami. Jakby się pole palio, to można łatwo ugasić.
Fajne siedlisko.
Rzepak na horyzoncie.
Rzepak blisko.
Ukochana weszła w szkodę.
W ogóle pola są bardzo piękne.
Na dodatek dzisiaj prawdziwe upały. Jeszcze 3 dni temu człowiek się trząsł z zimna, teraz zdycha z gorąca.
Tobek zadowolony, bo zrobiliśmy sobie przerwę nad jeziorkiem.
A potem dalej łazimy... już 5 godzin. Na razie żadnego tulipana nie widzieliśmy.
W końcu dochodzimy do Tulipanowej Polanki. Jest tu tysiąc ludzi. W pierwszym odruchu trochę mi słabo.
Jakoś się przełamałem i wszedłem tam.
Trzeba przyznać, że tulipany ładne.
Można focić.
Tobi zadowolony.
Ukochana zadowolona.
Wszyscy zadowoleni.
Porobili rózne stanowiska zdjęciowe, np z pianinem. Tylko do każdego z 15 minut stania w kolejce.
No, do taczki łatwiej się było dopchać.
Na koniec wracamy skrótem do auta z garścią tulipanów.
Taka to była wycieczka
